Westermans Nieuwe Wereld 

Ik wil niet klagen, hoor. Maar ik doe het lekker wel. Ik ben toch Nederlander! Ik heb me al die jaren in Amerika flink moeten inhouden. Daar houden ze niet zo van klagers. Maar nu het weer mag, bezondig ik me nogal eens aan klagerige vergelijkingen in de trant van: ‘Dat doen Amerikanen toch veel sneller/handiger/beter.’ Mijn omgeving begint al aardig te klagen over mijn geklaag.

Maar mag ik hier een lans breken voor onze klaagcultuur? Ja, die Amerikanen zijn altijd lekker positief. En zo liepen ze de afgelopen jaren zingend naar de afgrond. ‘Yes, we can! Wij kunnen geld uitgeven dat we niet hebben. Huizen kopen zonder aanbetaling. Een hopeloze oorlog “winnen”.’ Chronisch optimisme heeft ook zijn keerzijde. Je wilt alleen maar voordelen zien, sluit je ogen voor de nadelen – en neemt dan ook geen weloverwogen beslissingen.
Dus vind ik het best dat wij ons niet uitputten in superlatieven. Laat die Amerikanen alles maar ‘great’, ‘fantastic’ en ‘gorgeous’ vinden. Wij zijn niet zo snel enthousiast te krijgen. Als wij iets ‘wel leuk’ vinden, zijn we al heel positief bezig. We klagen liever; over het weer, de zorg, de files, de... Ach, u kent al die onderwerpen wel.

Maar is het mogelijk dat die kritische houding bijdraagt aan ons levensgeluk? We zien de schaduwzijden van de dingen en staan daardoor minder snel voor onaangename verrassingen. Onze verwachtingen zijn minder hooggespannen dan die van de Amerikanen. En misschien wel daarom zijn we heel tevreden. Want nadat de Nederlanders zich in opiniepeilingen over bijna alles negatief hebben uitgelaten, beantwoordt liefst 82 procent de vraag ‘Bent u tevreden?’ met ja! We horen tot de gelukkigste volkeren ter wereld, blijkt uit onderzoek. Gelukkiger dan die altijd maar optimistische Amerikanen! In mijn programma drukt de komiek Greg Shapiro het prima uit. Hij is opgegroeid in Amerika en veertien jaar geleden Nederlander geworden. ‘Ik ben ook heel tevreden’, zegt hij. ‘Tevreden dat ik nu over alles kan klagen.’